அகல்யா - 2 (சிறுகதை)

சுஜய் கோஷ் இயக்கத்தில் சென்ற வாரம் வெளியாகி இருக்கும் பெங்காலிக் குறும்படம் Ahalya. சௌமித்ர சேட்டர்ஜி, ராதிகா ஆப்தே, டோடா ராய் சௌத்ரியின் நடிப்பில் உருவான 14 நிமிடப்படம். எனக்கு மிகப் பிடித்திருந்தது. ராமாயண அகல்யை கதையுடன் ஓர் ஒப்புமை. அதைப் பார்த்த போது அப்படத்திற்கு ஒரு தொடர்ச்சி இருப்பதாய்த் தோன்றியதால் அதை எழுதிப் பார்க்க முடிவெடுத்தேன். அது தான் இந்த அகல்யா - 2 கதை. ஒரு குறும்படத்திற்கு தொடர்ச்சியாய் ஒரு சிறுகதை எழுதப்பட்டதற்கு ஏதேனும் முன்னுதாரணம் இருக்கிறதா எனத் தெரியவில்லை. But I just loved this attempt.

*



அழைப்பு மணி அடித்தது.

அகல்யாவும் கௌதம் சாதுவும் நெற்றி சுருக்கிப் பார்த்துக் கொண்டனர். அப்போது தான் சுடச்சுட ஒரு பொம்மை செய்திருந்தனர். பொம்மைக்குள் சிக்கிய ஆசாமி இன்னும் நினைவு திரும்பி கண் விழித்திருக்கக்கூட மாட்டான்.

இம்முறை எதோ வேக்வம் க்ளீனர் போன்ற எலக்ட்ரானிக் சமாச்சாரம் விற்க வந்த சேல்ஸ்மேன். சேல்ஸ்மென் தாம் இதில் மிக வசதியான ஜாதி. கடைசியாய் இங்கே தான் வந்தார்கள் என்று கண்டுபிடிப்பது எளிதில் ஆகாத காரியம்.

அகல்யா மெல்லப் படிகளில் நழுவி நடந்து கதவைத் திறந்தாள்.

வெளியே ஒரு சிறுவன் நின்றிருந்தான். மூக்கில் சரிந்த மொத்தமான கண்ணாடியைச் சரி செய்தபடி படபடத்தான்.

"ஆன்ட்டி, நாங்க மேல விளையாடிட்டு இருந்தோம். பால் தவறி கீழ இங்க உங்க வீட்டுக்குள்ள விழுந்திடுச்சு."

"கம் இன்"

"யாரு?" - மேலே இருந்து சாதுவின் குரல் கேட்டது.

அகல்யா கீழே இருந்து குரல் கொடுத்தாள்  -

"மேல் ஃப்ளாட் பையன். பந்து நம்ம வீட்டுக்குள்ள விழுந்திடுச்சாம்."

"அதோ அங்கே இருக்கு"

கத்தியபடி கீழே சுவரோமாய் உருண்டோடி நின்றிருந்த செந்நிற டென்னிஸ் பந்தை ஓடிப் போய் பொறுக்கினான்.

சற்று இடைவெளிக்குப் பின் மேலே இருந்து மீண்டும் குரல் கேட்டது.

"அவனை மேலே கூட்டி வா"

அகல்யா அவனைப் பார்த்தாள் -

"வா போலாம்."

"இல்ல ஆன்ட்டி. லேட்டாச்சு."

"வந்ததும் போயிடலாம். வா."

அவன் கையைப் பிடித்தபடி மாடிப்படிகளில் ஏறினாள். அவனும் அவள் பின்னே தயக்கமாய்த் தொடர்ந்தான்.

கௌதம் சாது புன்னகையுடன் சாய்வு நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்தார்.

"வெல்கம் ஸார்!"

சிறுவன் லேசாய்ச் சிரித்தான்.

"உன் பேர் என்ன?"

"விஷ்வா"

அவன் சொல்லிக் கொண்டிருக்கும் போதே அறையின் பக்கவாட்டிலிருந்த சிறிய மேஜையின் மீதிருந்த‌ பொம்மைகளுள் ஒன்று கீழே விழுந்தது. விஷ்வா அதை ஆச்சரியமாய்ப் பார்க்க, அகல்யா பொம்மையை எடுத்து மேலே வைத்தாள்.

சாது பேசினார் -

"பொம்மை. நான் செஞ்சது."

"அப்படியா!"

"ஆமா. நல்லா இருக்கா?"

"எஸ். நான் எடுத்துப் பார்க்கலாமா?"

அகல்யா சாதுவைப் பார்க்க, அவர் புன்னகைத்தபடி,

"கோ அஹெட்!"

விஷ்வா தன் கையிலிருந்த பந்தைப் பாக்கெட்டில் திணித்தபடி நடந்து போய் மேஜையிலிருந்த பொம்மைகளுள் ஒன்றை எடுத்துப் பார்த்தான். அதன் கை, கால், முகம் எல்லாம் தடவிப் பார்த்தான். ஆச்சரியமாய்க் கண்களை அகல விரித்தான்.

"நிஜ மனுஷன் போலவே இருக்கு!"

"அது தான் என் பொம்மைல‌ ஸ்பெஷல்."

விஷ்வா பொம்மையை அதிருந்த மேஜையின் மீதே வைத்து விட்டு நகர்ந்தான்.

"சரி லேட்டாச்சு. ஃப்ரெண்ட்ஸ் தேடுவாங்க. நான் கிளம்பறேன்."

மெல்ல நடந்து அறையை விட்டு வெளியேறும் போது திரும்பி அந்தப் பொம்மைகளைப் பார்த்தான். அப்புறம் சாதுவை.

சாது புன்னகைத்தபடி கேட்டார் -

"அது வேணுமா?"

'ஆமாம்' என்பதாய்த் தலையாட்டினான். கண்களில் ஒரு பலவீனமான ஏக்கமும் எதிர்பார்ப்பும் தென்பட்டது.

சாது தன் புன்னகையை நீட்டித்தபடி கேட்டார் -

"எது வேணும்?

விஷ்வா திரும்பி நடந்து அவற்றினருகே வந்து உற்றுப் பார்த்துச் சொன்னான் -

"இந்த போலீஸ் பொம்மை."

"எடுத்துக்கோ."

அவனால் நம்ப முடியவில்லை. பறிப்பது போல் அந்தப் பொம்மையை அள்ளிக் கொண்டான்.

சட்டென அகல்யா சொன்னாள் -

"நீயாவது நல்ல போலீஸா ஆகு. ட்யூட்டி நேரத்தில லிக்கர் அவாய்ட் பண்றது மட்டும் தான் கடமைனு நினைக்காதே!"

விஷ்வாவுக்குப் புரியவில்லை. ஆனால் அவன் அதைக் கவனிக்கும் மனநிலையில் இல்லை.

"தேங்க்ஸ் தாத்தா, வர்றேன் ஆன்ட்டி!"

பொம்மையை அணைத்தபடி வேகமாய்த் துள்ளிக் குதித்தபடி படிகளில் இறங்கி ஓடி மறைந்தான்.

இந்திர சென் அந்த அணைப்பின் கசங்கலில், குதித்த அதிர்வில் அசெளகர்யமாய் உணர்ந்தான்.

*

இந்திர சென்னுக்கு நன்றாய் நினைவிருக்கிறது அந்த உரையாடல்.

அவன் பொம்மையாய் மாறிய தினத்துக்கு மறுநாள் அகல்யாவும் கௌதம் சாதுவும் கிசுகிசுப்பாய்ப் பேசிக் கொண்டனர்.

"கௌதம், இந்த பொம்மைகள் மறுபடி மனுஷனா மாற முடியுமா?"

"இல்ல, எனக்கு பொம்மை ஆக்கும் கலை தான் தெரியும்."

"உங்களோட இருந்து பார்த்து எனக்கே அது பழகிடுச்சே!"

சாது ஆமோதிப்பாய்ச் சிரித்தார்.

"அப்ப இவுங்க எல்லாம் எப்பவுமே இப்படியே இருந்திட வேண்டியது தானா?"

"இல்ல. உயிர் பெற முடியும். ஒரு வழி இருக்கு."

"என்ன அது?"

"யாரவது பத்தினி ஒருத்தியின் கை இந்தப் பொம்மைகளில் பட்டா இவுங்களுக்கு உயிர் வரும்."

"ஓ!"

சிறிய இடைவெளி. பிறகு யோசனையாய் அகல்யா கேட்டாள் -

"கலியுகத்தில் பத்தினி எல்லாம் உண்டா என்ன?"

கௌதம் சாது புன்னகைத்தபடி கேட்டார் -

"ஏன், நீ இல்ல?"

அகல்யா வெடித்துச் சிரித்தாள்.

*

இந்திர சென் சவப்பெட்டிக்கு இணையான நரகத்தில் பத்து நாளாய் உயிரைப் பிடித்து வைத்துக் கொண்டிருக்க ஒரே காரணம் அந்த உரையாடல் தான். தூரத்தில் சிறு வெளிச்சப்புள்ளி இருக்கும் நம்பிக்கையை அது அளித்திருந்தது.

அன்றேல் என்றோ மூச்சை அடக்கி உயிர் துறந்திருப்பான். அவன் அருகே இருந்த பொம்மைகளில் ஒன்று அப்படித் தற்கொலை செய்திருந்தது. தற்கொலை செய்த பொம்மைக்கும் மற்றவற்றிற்கும் ஏதும் வித்தியாசம் தெரியவில்லை.

இந்திர சென் ஆரம்பத்தில் கத்திப் பார்த்தான். பகலில் கத்தினால் யாருக்கும் கேட்பதில்லை என்பதால் நிசப்தம் மிக்க‌ இரவெல்லாம் கத்தினான். ஆனாலும் அவன் கதறல் அவனைத் தவிர வேறு எவருக்கும் கேட்கவில்லை. யாராவது வீட்டுக்குள் வந்தால் மேஜையிலிருந்து கீழே விழும் முயற்சியும் சில நாட்களில் நின்று போயிற்று. யார் அதை ஆழ‌க் கவனிக்கிறார்கள். அத்தனை தூரம் இந்த ராட்சசி மீது மயக்கம். பெண்ணழகைத் தாண்டி புத்தி எங்கே சிந்திக்கிறது!

அன்று மட்டும் கொஞ்சம் கவனமாய் இருந்திருந்தால் தப்பித்திருக்கலாம். ஆனால் இந்த அகல்யா உலகப் பேரழகி என்பதில் சந்தேகம் இல்லை. எனக்குப் பிறகு இங்கே வந்த எவரும் கூட இந்த வலையிலிருந்து தப்பவில்லை.

காமம் போன்று தர்க்க புத்தியை மழுங்கச் செய்யும் விஷயம் வேறில்லை. மது, கோபம் எல்லாம் கூட அப்புறம் தான்.

ஆனால் இன்னும் இவர்களைத் தேடி போலீஸ் வரவில்லை என்பது ஆச்சரியமாய் இருந்தது. நான் வீட்டிலிருந்து நேராய் வந்தேன். இங்கே வருவதாய் ஸ்டேஷனில் சொல்லவில்லை. ஆனால் பத்து நாளாய் ஒரு போலீஸ் இன்ஸ்பெக்டரைக் காணவில்லை என்பது இந்த கொல்கத்தா மாநகரில் இயல்பான விஷயமாகி விட்டதா? தீதி ஆட்சியில் கூட இப்படியா!

ஒருவேளை வந்தால் கூட என்ன பியரோஜனம்? அவர்களும் பொம்மையாகி நிற்பார்கள். அல்லாது இந்த அழகியையும் கிழவனையும் கைது செய்தாலும் எனக்கு உயிர் வர அது எந்த வகையிலும் உதவாது. இது ஏதோ வினோத‌ மாயக்கட்டு.

எனக்கு இப்போது தேவை ஒரு பத்தினி. அவளின் சிறுதொடுகை. அப்புறம் உயிர் வந்து விடும். நானே பட்டாலியனுடன் வந்து இவர்களைக் கைது செய்வேன். லாக்கப்பில் வைத்து இந்தத் தேவிடியாளைக் காலுக்கு நடுவே உதைக்க வேண்டும்.

ஆனால் இங்கே இந்த மேஜை மீதே பொம்மையாய் நின்று கொண்டிருக்கும் வரை பத்தினி எப்படிக் கிடைப்பாள்?  யாராவது வந்து என்னை வாங்கினால் தான் ஆயிற்று. இந்த வீட்டுக்கு இதுவரை ஒரு பெண் பிள்ளையும் வந்து நானறியவில்லை. இங்கே சுற்றிக் கொண்டிருக்கும் ஒரே பெண் வாசனை அகல்யா. பொம்மையான பின்னும் கூட‌ வசீகரிக்கும் வாசனை.

ஆனால் யாரேனும் பெண் வந்தாலும் அகல்யா கேலி செய்த மாதிரி பத்தினிகள் இந்தக் காலத்தில் இருக்கிறார்களா என்ன?

இதெல்லாம் இந்திர சென் யோசித்துக் கொண்டிருந்த போது தான் விஷ்வா வந்தான்.

*

கண்ணாடிச்சிறை அது.

மொத்தம் ஐம்பது நாட்கள் விஷ்வா வீட்டின் ஹாலில் பிரம்மாண்டமாய்ப் பர‌வியிருந்த‌ டிவி வால்யூனிட்டில் வேறு சில நிஜ பொம்மைகளுடன் கொலுவிருந்தான் இந்திர சென். அதிகம் எந்த வேலையும் இல்லை. தாமதமாய் மணமானவன் புதுப் பெண்டாட்டியைக் கொஞ்சித் தள்ளுவது போல் முதல் நாலைந்து நாட்கள் அதனுடன் முழு நேரமாய் விளையாடி விட்டு பின் மறந்தே விட்டான். இடையில் ஓரிரு முறை எடுத்துப் பார்த்து விட்டுப் பிறகு அங்கேயே வைத்து விட்டான்.

இடைப்பட்ட நாட்களில் அந்த வீட்டைப் பற்றிக்  கொஞ்சம் தெரிந்து கொண்டிருந்தான் இந்திரா சென். வேலைக்காரிக்கு அடுத்தபடியாக ஒரு வீட்டின் ஹாலில் வீற்றிருக்கும் பொம்மைக்கு தான் அவ்வீட்டின் ரகசியங்களை அறிந்து கொள்ள வாய்ப்பதிகம் என நினைத்துக் கொண்டான். இந்த வீட்டில் ரகசியம் என்று ஏதும் இருக்கவில்லை. சுவாரஸ்யமற்ற வீடு.

அந்தச் சிறுவன் விஷ்வா மூன்றாவது படிக்கிறான். படிப்பில் கெட்டி. ஒருமுறை வகுப்பில் முதல் ரேங்க் வாங்கி வந்து ஹாலில் வைத்து அவன் அம்மாவைக் கட்டிக் கொண்டான். அவன் அம்மா பாந்தமான‌ பெண். 30 வயதுக்குள் தான் இருப்பாள். மிக நல்லவளாகத் தெரிந்தாள். பெயர் சீதாலக்ஷ்மி. விஷ்வாவின் அப்பா ஆஸ்திரேலியாவில் வேலையில் இருக்கிறார். போய் சில வருடங்களாயிற்று. ஆறு மாதத்திற்கு ஒருமுறை தான் வருவார் போலிருக்கிறது. ஒரு நாள் விட்டு ஒரு நாள் ஸ்கைப்பில் பேசிக் கொள்வார்கள். இந்திர சென் வந்த பிறகு இது நாள் வரை அவர் இங்கே வரவில்லை.

கொஞ்சம் ஒப்பனை செய்து கொண்டால் இன்னும் கூட அழகி சீதாலக்ஷ்மி. ஆனால் வேண்டுமென்றே தவிர்க்கிறாளோ அதை எனத் தோன்றியது. பார்த்து ரசிக்க வேண்டிய புருஷன் வீட்டில் உடன் இல்லாதது ஒரு காரணமாய் இருக்கலாம்.

சீதாலக்ஷ்மி டிவியில் நியூஸ் சேனல் பார்ப்பாள், செல்ஃபோனை நோண்டிக் கொண்டிருப்பாள், மடிக்கணினியில் நேரம் செலவளிப்பாள். எந்த ஆணும் இத்தனை நாளில் இந்த வீட்டுக்கு வந்ததில்லை. பால்காரன், பேப்பர்காரன், கேபிள்காரன் கூட வாசலில் நின்றபடியே தான் பணம் பெற்றுச் சென்றார்கள். தொலைபேசியில் கூட எவருடனும் அனாவசியமாய்ப் பேசிப் பார்க்கவில்லை. இத்தனைக்கும் தொழில் நிமித்தம் பல ஆண்கள் தொடர்ந்து பேசியபடியே தான் இருந்தார்கள்.

வெளிநாடுகளில் கணவர் இருக்கும் பெண்கள் குறித்து இந்திர சென் நம்ப விரும்பியிருந்த‌ பிம்பத்தை மெல்ல மெல்ல சீதாலக்ஷ்மி உடைத்தாள். அகல்யாவையும் சீதாலக்ஷ்மியையும் ஏனோ மனம் அடிக்கடி ஒப்புமை செய்து பார்த்தது.

சீரியல் மோகப் பெண்கள் மத்தியில் சீதாலக்ஷ்மி டிவியில் செய்திகள் மட்டுமே பார்ப்பது ஆச்சரியமாய் இருந்தது. பிறகு தான் அவள் ஏதோ பத்திரிக்கையில் வேலை செய்வது தெரிந்தது. கொல்கத்தாவில் பத்திரிக்கைகளுக்குக் குறைச்சலா!

ஒருமுறை எதோ டிவி சேனலில் அவள் கலந்து கொண்ட ஒரு விவாதத்தை அவளும் விஷ்வாவும் ஆர்வமாய் உட்கார்ந்து பார்த்தனர். அதில் சீதாலக்ஷ்மி வீராவேசமாய் பெண்ணுரிமை குறித்துப் பேசினாள். விஷ்வா அதை மிமிக்ரி செய்தான்.

பெரும்பாலான நாட்கள் இரவில் டிவியில் நிகலோடியன் சேனல் பார்த்தபடி ஹாலிலேயே தூங்கிப் போய் விடுவான் விஷ்வா. சமயங்களில் தூங்கும் போது அந்த சோடாபுட்டியைக் கூட கழற்றி வைப்பதில்லை. சலவாய் வேறு!

இந்த ஐம்பது நாட்களில் பிரியாணி சமைத்தது, பாத்ரூமில் பூரான் புகுந்தது, பக்கத்து ஃப்ளாட்டில் இழவு விழுந்தது இதெல்லாம் போக முக்கியமாய் ஏதுவும் நிகழவில்லை - ஒரு சம்பவம் தவிர. பத்து நாட்கள் முன் அது நிகழ்ந்தது.

*

மழைக் காலத்தின் பக்கவிளைவாய் அன்று சீதாலக்ஷ்மிக்கு உடம்பு சரியில்லை. விஷ்வா பள்ளிக்குப் போய் விட்டான்.

வானம் இருண்டிருந்தது. அவள் ஹாலின் சோஃபாவில் படுத்து ஓய்வெடுத்திருந்தாள். அப்போது அவள் பத்திரிக்கை தொடர்பாய் ஏதோ வாங்க வந்தான் உடன் பணிபுரியும் ஒருவன். காகிதங்களைக் கையளிக்கையில் மெல்லிசாய்ப் பட்டான். வேண்டுமென்றே பட்டதும் அதில் ஓர் அழைப்பு இருந்ததும் புரிந்தது. சீதாலக்ஷ்மி ஒன்றும் சொல்லவில்லை.

அது தந்த நம்பிக்கையில் சீதாலக்ஷ்மியின் கழுத்தில் விரல்களின் பின்புறத்தால் தடவியபடி கேட்டான் -

"ஜுரம் ரொம்ப இருக்கா சீதா?"

சீதாலக்ஷ்மி அவன் கையைத் தட்டி விட்டுக் கோபமாய்ப் பார்த்தாள். அவன் எச்சில் விழுங்கியபடி அவள் கை பற்றினான்.

"ஹஸ்பண்ட் கூட இல்லாம சிரமமா இல்லையா?"

வேகமாய்க் கையை உதறி விட்டு ரௌத்ரமானாள்.

"ஷட் அப். தட்ஸ் நன் ஆஃப் யுவர் பிசினஸ்."

"சீதா, இதுல‌ எந்தத் தப்பும் இல்லை. வெளிய தெரியாம பார்த்துக்கலாம்."

"மிஸ்டர் தசனன், இது தான் கடைசி சொல். இனியும் இது போல் நடந்தா கத்தி ஊரைக் கூட்டுவேன். உன் பேர் சந்தி சிரிக்கும். அப்படிப் பேரான பின் மீடியாவில் எங்கும் வேலை கிடைக்காது என உனக்குச் சொல்ல வேண்டியதில்லை."

"சீதா..."

"அது போக‌ உன் மனைவிக்கு ஃபோன் போட்டு விலாவாரியாப் பேசுவேன். அவள் முறைத்தாலே நீ ஒண்ணுக்குப் போய் விடுவாய் என ஆஃபீசில் பேச்சு. இது தெரிந்தால் அதற்கும் வாய்ப்பில்லாமல் செய்து விடுவாள். அதெல்லாம் தேவையா?"

பிசாசு கண்டவன் போலாகி நின்றான் அவன். வார்த்தை குழறியது.

"ப்ளீஸ், ஏதும் சொல்லிடாதீங்க. இனி ஏதும் இப்படிச் செய்ய மாட்டேன்."

"கெட் அவுட்."

அவன் தலையைத் தொங்க போட்டு அவசரமாய் வெளியேறினான். கதவை அறைந்து சாத்தி விட்டு மீண்டும் சோஃபாவில் வந்து விழுந்தாள். அங்கே எதுவுமே நடக்காதது போல் டிவியை ஆன் செய்து செய்திகளை கவனிக்கத் தொடங்கினாள்.

*

அன்று தான் இந்திர‌ சென்னுக்கு நம்பிக்கை வந்தது.

என்னை இச்சாபத்திலிருந்து காப்பாற்ற வந்த பத்தினி இவள் தான். இவள் கைகளால் தீண்டினாலே எனக்கு விமோசனம்.

முன்னைப் போல் சாய்ந்து கீழே விழுந்து கவனம் ஈர்ப்பது நடக்கவில்லை. வால் யூனிட்டின் கண்ணாடியில் தான் முட்டிக் கொள்ள வேண்டி இருந்தது. அந்த பொம்மை உருவில் இந்திர சென்னால் செய்யக்கூடிய ஒரே அசைமுயற்சி அது தான்.

இந்திர‌ சென் தவம் போல் காத்திருக்கத் தொடங்கினான்.

*

ஐம்பத்தி ஒன்றாவது நாள்.

விஷ்வா என்ன நினைத்தானோ இந்திர‌ சென் பொம்மையை எடுத்துக் கொஞ்சம் நேரம் விளையாடினான். எப்படியும் அவன் கையில் பொம்மையை எடுத்து ஒரு மாதமாவது இருக்கும். அதனால் கூடுதல் பாசம் தெரிந்தது. விளையாடிக் கொண்டிருந்தவன் திடீரென‌ இன்னொரு அறையில் போய் ஒரு மேஜையின் மீது வைத்து விட்டு வந்து விட்டான்.

இருட்டும் வரை அந்த அறைக்கு யாரும் வரவில்லை. ஒன்பது மணி எனக் கடிகாரம் காட்டும் போது யாரோ கதவைத் திறந்து உள்ளே நுழைந்து சுவரில் ஸ்விட்ச் போர்ட் தடவி அமுக்க, ஃப்ளூரசண்ட் வெளிச்சம் அறையில் வியாபித்தது.

சீதாலக்ஷ்மி!

இந்திர‌ சென் பரபரப்பானான். இன்று அவள் கை நம் மீது பட்டால் உயிர் பெறலாம். இது மகத்தான வாய்ப்பு. நாளை மறுபடி கண்ணாடிக்கூண்டினுள் போக வேண்டி இருக்கலாம். நான் முழு உருவம் பெற்று எழுந்தால் அவள் மிரண்டு கத்தக்கூடும். கை, காலில் விழுந்து விஷயத்தை விளக்க வேண்டும். கத்தினால் தான் என்ன! உயிரை விடவா அதெல்லாம் பெரிது!

பொறுமை. அவள் ஆசுவாசம் கொள்ளட்டும். அப்புறம் கவனம் ஈர்க்கலாம்.

அவள் முகம் மிகக் களைத்திருந்தது. அட்டாச்டு பாத்ரூமினுள் நுழைந்து - தண்ணீர் விழும் சப்தம், பக்கெட் உருட்டும் சப்தம், கொஞ்சமாய் மௌனம் - விரிகூந்தலுடன் நைட்டியில் வெளியேறினாள். சட்டெனக் கட்டிலில் விழுந்தாள்.

ஐயோ, தூங்கி விடுவாள் போலிருக்கிறதே! இனியும் தாமதிக்கலாகா. கீழே விழுந்து விடலாம். இந்திர‌ சென் தன் பலத்தை எல்லாம் திரட்டி எக்கி விழுந்தான். மேசையில் சாய்ந்து, குப்புற அடித்து, கீழே தரையில் வந்து விழுந்தான் - விழுந்தது. போலீஸ் ட்ரெய்னிங்கில் கற்றது முதன்முறை முழுமையாய், உருப்படியாய்ப் பயன்பட்டதாய் நினைத்துக் கொண்டான்.

சத்தம் கேட்டு சீதாலக்ஷ்மி எழுந்தாள். நடந்து அங்கே வந்து கீழே ஒரு பொம்மை விழுந்து கிடப்பதைப் பார்த்தாள்.

முதல் வெற்றி! என் விடுதலைக்கும் எனக்கும் ஓரடி தூரம் தான் இடைவெளி.

"விஷ்வா!"

சீதாலக்ஷ்மி கூப்பிட இந்திர‌ சென் பதற்றமானான்.

அவன் வந்தால் அவன் தான் என்னை எடுப்பான். இந்த வாய்ப்பு நழுவி விடும். கடிகார முள் துல்லியமாய்க் கேட்டது.

விஷ்வா வரவில்லை. ஒருவேளை எப்போதும் போல் ஹாலிலேயே தூங்கி இருப்பானோ!

பொறுமையிழந்து சீதாவே தன் கைகளால் அந்தப் பொம்மையைத் தூக்கக் குனிந்தாள். உயிர் பெறும் போது வலிக்குமோ, மயக்கம் வருமோ, ஆடைகள் என்னவாகுமோ எனக் குழம்பினான் இந்திர சென். கண்களை இறுக‌ மூடிக் கொண்டான்.

சீதாலக்ஷ்மி பொம்மையை ஸ்பரிசித்தாள். நாசூக்காய்த் தூக்கினாள்.

"..."

ஆனால் ஒன்றும் நேரவில்லை. எந்த மாற்றமும் இல்லை. இந்திர சென் அப்படியே பொம்மையாகவே தான் இருந்தான்.

அவனுக்கு ஒன்றும் புரியவில்லை. ஒருவேளை கொஞ்சம் தாமதமாகுமோ!

சீதாலக்ஷ்மி பொம்மையைப் பார்த்தாள். யோசித்தாள். அதை எடுத்துக் கொண்டு வந்து தன் படுக்கையில் போட்டாள்.

பூனை நடையில் ஹாலை எட்டிப் பார்த்து விட்டு, கதவை உட்பக்கம் தாழிட்டு விட்டு வந்து விளக்கை அணைத்தாள். நைட்டியைக் களைந்தாள். உள்ளாடைகளுடன் படுக்கையில் விழுந்து அந்தப் பொம்மையை அணைத்துக் கொண்டாள்.

பொம்மைக்கு முத்தமிட்டாள். தன் கழுத்தில் வைத்து அழுத்தினாள். அடுத்து மார்பில், வயிற்றில், இன்னும் கீழே...

இந்திர‌ சென் கதறி அழுதான்.

*

மறுநாள் காலை சீதாலக்ஷ்மி கேட்டாள் -

"விஷ்வா அந்த போலீஸ் பொம்மை எங்கே வாங்கினே?"

"வாங்கல. கீழ் ஃப்ளாட் தாத்தா கொடுத்தார்."

*

காஃபியை உறிஞ்சியபடி பேசிக் கொண்டிருந்தாள் சீதாலக்ஷ்மி.

"இவ்ளோ நாளா மேல் ஃப்ளாட்ல இருக்கேன், ஆர்டிஸ்ட் கௌதம் சாது இங்க தான் இருக்கார்னு தெரில. விஷ்வாவுக்கு நீங்க கொடுத்த அந்தப் பொம்மைய‌ நேத்து தான் பார்த்தேன். ரியல் ஆர்ட். அவ்ளோ லைவ்லி. நிஜ மனுஷனாட்டமே."

அகல்யா புன்னகைத்தாள்.

"மீடியால இருக்கறதால கலைஞர்களை கவனிக்காம இருக்க முடியாதே! எந்த‌ப் பேட்டிலயும் உங்கள சொல்லாம இருக்கறதில்ல அவர். நீங்க தான் அவரது கலைக்கு மூலக்காரணம். நீங்க இல்லன்னா அவர் கலை இல்லன்னு."

அகல்யா மறுபடி புன்னகைத்தாள்.

"ஆனால் உங்களுக்குனு தனி அடையாளம் ஏதும் உருவாகலைன்னு உங்களுக்குத் தோண‌லையா? ஒரு மாபெரும் கலைஞனின் பேக்ஆஃபீஸ் நீங்க. அவ்ளோ தான். இப்ப அவர் உங்கள பத்தி நிறைய சொல்லலாம். ஆனா வரலாற்றில் அவர் மட்டும் தான் இருப்பார். சாதுவை நான் தப்பா சொல்லல. ஏன்னா அவர் மட்டும் அப்படி இல்ல. இந்திய ஆண்களின் வார்ப்பு அப்படி. மேல் ஷாவனிசம். பொம்பளை எல்லாம் செஞ்சுட்டு பின்னால நின்னுக்கனும். வெளிச்சம் ஆம்பிளைக்கு மட்டும். இன்னார் அம்மா, இன்னார் பொண்டாட்டி, இன்னார் மகள்னு நாம சொல்லிக்கனும். பெண்ணுரிமைன்னு ஒண்ணு இருக்குல்ல. கொஞ்சம் நாள் ஆம்பிளைக எல்லாம் வீட்டில் இருந்து சமைக்கட்டுமே! நாம உலகை கவனிப்போம்."

அகல்யா இப்போது புன்னகைக்கவில்லை.

"சரி, ரொம்ப லெக்சர் கொடுத்து போர் அடிச்சிட்டேன். நான் கிளம்பறேன்."

"இப்போ வந்திடுவார் கௌதம். பார்த்திட்டு கிளம்பலாமே."

"இல்ல. லேட் ஆச்சு. நான் சும்மா ஒரு தேங்க்ஸ் சொல்லாம்னு தான் வந்தேன். அந்த பொம்மைக்கு."

"ஃபைன்."

"இன்னும் ரெண்டு பொம்மை எடுத்துக்கறேன். விஷ்வாவுக்கு இது ரொம்ப இஷ்டம்."

"எடுத்துக்கங்க."

"ஆனா இம்முறை சும்மா இல்ல. காசு வாங்கிக்கனும்."

சொல்லிக் கொண்டே தன் ஹேண்ட்பேகைத் திறந்து சலவை நோட்டுகளை எடுத்து எண்ணிக் கொடுத்தாள்.

அதை வாங்கிக் கொண்டே அகல்யா சொன்னாள்

"வர்ற சன்டே வாங்களேன். கௌதமும் இருப்பார். ரிலாக்ஸ்டா பேசலாம்."

"டன்."

*


டைனிங் டேபிளில் உணவுகள் பரப்பி வைக்கப்பட்டிருந்தன. அகல்யா செய்த ஹாட்பேக்கில் வைக்கப்பட்ட Shorshe Ilish-ல் இடுக்கியைக் கொண்டு ஒரு மீன் துண்டு எடுத்து தட்டில் போட்டு மணம் பிடித்துக் கொண்டே சீதாலக்ஷ்மி சொன்னாள் -

"இங்க‌ சுடுதண்ணி தவிர‌ எல்லா டிஷ்ஷுக்கும் கடுகு எண்ணெய் போட்டுடறீங்க."

அகல்யா சிரித்துக் கொண்டே சொன்னாள் -

"ஆமாம். அது பெங்காலிகளின் ரத்தம் அல்லவா!"

"இன்னொண்ணு பிரியாணியில் சிக்கன் உண்டோ இல்லையோ, உருளைக்கிழங்கு நிச்சயம் உண்டு."

"ரொம்பத் தான் கேலி செய்யறீங்க!"

"ஓக்கே ஓக்கே. கூல். லெட்ஸ் சேஞ்ச் த டாபிக். சாது ஸார் கிட்ட பெண்ணுரிமை பத்திப் பேசினீங்களா?"

முள்கரண்டியைப் பார்த்தபடி அகல்யா சொன்னாள் -

"ம். பேசினேன். பட் ஹிஸ் ஐடியாஸ் ஆர் டிஃபரெண்ட்."

"அப்படித் தான் ஆரம்பிக்கும். சரி பண்ணிக்கலாம். ச்சியர்ஸ்."

மையமாய்ப் புன்னகைத்தாள் அகல்யா.

"இன்னிக்கும் சாது ஸார் இல்ல. ஏதோ ட்ரிப் போயிருக்கறதா சொன்னீங்க."

"திடீர்னு டிசைட் பண்ணி நேத்து கிளம்பிட்டார். சௌத் இந்தியா ஃபுல்லா ஒரு ரேண்டம் ட்ரிப். பொதுவா க்ரியேட்டிவிட்டி அதிகரிக்கும்னு ப்ளான் ஏதுமில்லாம தனியாக் கிளம்பிப் போய்டுவார். இந்த வயசுலயும் தனியாப் போக கொஞ்சம் கூட‌ பயம் இல்ல. கார் எடுக்க மாட்டார். பப்ளிக் ட்ரான்ஸ்போர்ட். அனுபவம், வித்தியாசமான‌ அனுபவம், மேலும் அனுபவம்."

"எப்போ வருவார்?"

"சொல்ல முடியாது. எப்படியும் ஆறேழு மாசம் ஆயிடும்!"

"ஓ! தனியா இருப்பீங்களா?"

"பழகிடும்."

எழுந்து போய் வாஷ் பேசினில் கைகழுவினாள் சீதாலக்ஷ்மி. பூத்துவாலையில் கைதுடைத்தபடி கேட்டாள் -

"கடைசியா என்ன பொம்மை செஞ்சார்?"

"அது ஒரு சர்ப்ரைஸ். அவரையே அவர் பொம்மையா செஞ்சார். ஸ்டன்னிங். அங்க‌ பாருங்க."

மேஜையில் சௌதம் சாது என்ற அந்த எழுபத்தியெட்டு வயது பொம்மை புன்னகைத்துக் கொண்டிருந்தது.

***