ராஜேஷ் குமாரின் இடம்


எல்லோருக்கும் வாசிப்பு என்பது ராஜேஷ் குமார் வழியாகவே தொடங்கி பிறகு தான் சீரிய(ஸ்) இலக்கியத்தின் பக்கம் திரும்பி இருக்கும், ஆனால் அதை மறந்து விட்டு ஜெயமோகன் போன்ற மதவாதிகளுடன் ஒப்பிட்டு "சில அறிவுஜீவிகள்" அவரை இழிவுபடுத்திக் கொண்டிருப்பதாக என் பெயர் குறிப்பிடாமல் அன்பர் ஒருவர் ஃபேஸ்புக்கில் சினந்தெழுதியுள்ளார்.


நான் ஒருபோதும் என் வாசிப்புப் பரிணாம வளர்ச்சியை மறைத்தவனில்லை. குமுதத்தில் வந்த காமிக்ஸ் பக்கங்களான ப்ளாண்டி, ஃப்ளாஷ் கார்டனில் தொடங்கி, நாளிதழ்களின் சிறுவர் இணைப்புகள் (சிறுவர் மலர், தங்க மலர், லேசாய் சிறுவர் மணி), சிறுவர் இதழ்கள் (பூந்தளிர், அம்புலி மாமா), காமிக்ஸ் இதழ்கள் (ராணி காமிக்ஸ் அப்புறம் சில‌ லயன் காமிக்ஸ், முத்து காமிக்ஸ்), நாளிதழ்களின் பிற‌ இணைப்புகள் (வார மலர், குடும்ப மலர், கொஞ்சம் தினமணிக் கதிர்), மாத நாவல்கள் (மாலைமதி, கண்மணி, ராணி முத்து), ராஜேஷ் குமாரின் க்ரைம் நாவல்கள் (உடன் சுபா, பிகேபி), லக்ஷ்மி + ரமணிச் சந்திரன், கல்கி + சாண்டில்யன், பாலகுமாரன் + சுஜாதா என்று தான் ஏழெட்டு வயது முதல் பதின்மங்கள் வரை என் வாசிப்பு உயர்ந்தது. பிறகு குமுதம் வெளியிட்ட தீபாவளிச் சிறப்பிதழ்களின் வழி தான் முதன் முதலாக‌ நவீன இலக்கியப் பரிச்சயம்.

பித்துப் பிடித்தது போல் நான் ராஜேஷ் குமாரை மாதந் தவறாமல் தேடிப் பிடித்துப் படித்த காலம் உண்டு. இன்னமும் கூட விவேக் - ரூபலா வரும் நாவல் எனப் போட்டிருந்தால் வாங்குகிறேன் என்பதை மறுக்கவில்லை. அவர் இன்றைய தேதியில் 1,500 நாவல்கள் எழுதி இருப்பார் என நினைக்கிறேன். அதில் எப்படியும் 500 நாவல்களையாவது வாசித்திருப்பேன். அவரது நூறாவது க்ரைம் நாவல் நூலை வெகுநாள் பத்திரப்படுத்தி வைத்திருந்தேன். குமுதம் இதழில் தொடர்கதையாக வெளியான‌ அவரது ஆயிரமாவது நாவலான 'டைனமைட் 98'ன் அத்தியாயங்களைச் சேகரித்து பைண்ட் செய்து வைத்திருந்தேன்.

என் வாசிப்புப் படியாக இருந்தவர் என்பது தாண்டி பன்னிரண்டு வயதில் எனக்கு எழுத வேண்டும் என்ற ஆசையே ராஜேஷ் குமாரின் 'எவரெஸ்ட் தொட்டு விடும் உயரம்தான்' நாவலை வாசித்துத் தான் உண்டானது. அது அவரது சுயசரிதை நூல். தான் எழுதிய முதல் கதைகள், பிரசுரத்திற்குச் செய்த முயற்சிகள், பத்திரிக்கை ஆசிரியர்களுடனான அனுபவங்கள், குடும்பத்தாரின் எதிர்வினை என்பதை எல்லாம் ஒரு சுயமுன்னேற்றப் பாணியில் அதில் சொல்லி இருப்பார். ஒரு மாதிரி நீல. பத்மநாபனின் 'தேரோடும் வீதியிலே' போன்ற உள்ளடக்கம் கொண்ட வெகுஜனப் படைப்பு அது. அதே உத்வேகத்தில் அவரது நடையை பாணியைப் பிரதியெடுத்து நான் பதின்மூன்று எழுதிய நாவல் 'ப்ரியமுடன் கொலைகாரன்'. அது இன்னும் கைப்பிரதியாகவே எஞ்சி இருக்கிறது. (அதைப் பற்றி இறுதி இரவு தொகுப்பின் முன்னுரையில் கூடக் குறிப்பிட்டிருந்தேன்.) என்றேனும் பிரசுரிக்க நேர்ந்தால் அதை ராஜேஷ் குமாருக்குத் தான் சமர்ப்பணம் செய்வேன் என்பதில் சந்தேகம் இல்லை.

அப்படி என் எழுத்துக்கான ஆரம்ப உத்வேகமாக இருந்தவர் என்ற வகையில் எப்போதும் அவர் என் நன்றிக்குரியவர். அதே விதமான நன்றியுணர்ச்சி வைரமுத்துவிடமும் எனக்குண்டு. அவர் மட்டும் குங்குமம் இதழில் என் படைப்பை முத்திரைக் கவிதையையாகத் தேர்ந்தெடுக்கவில்லை எனில் நான் தொடர்ந்து எழுதியிருக்க மாட்டேன், பரிசுத்தமான மென்பொருள் காரனாக மட்டும் வாழ்க்கையை நகர்த்தியிருப்பேன். அவ்வகையில் என் வருகையை உலகிற்கு அறிவித்தவர் வைரமுத்து.

ஆனால் அவர்களின் இலக்கிய‌ இடத்தை அளவிடுகையில் மேற்சொன்ன‌ நன்றியுணர்ச்சிகளுக்கு எல்லாம் இடமில்லை.

ராஜேஷ் குமார் குமுதம் இதழ்ப் பேட்டி ஒன்றில் ஓர் ஆடு மேய்க்கும் சிறுவனைத் தான் வாசிக்கத் தூண்டுகிறேன், சீரியஸ் இலக்கியத்தால் அதைச் செய்ய முடிந்திருக்கிறதா எனக் கேட்டு தன் இலக்கிய இடத்தை நிரூபிக்க‌ முயன்றிருப்பார் (சுமார் 20 ஆண்டுகள் முன் வெளியான பேட்டி). அவர் அப்படியான பல கீழ்த்தட்டு மனிதர்களை, வீட்டிலிருக்கும் பெண்களை வாசிக்கத் தூண்டுகிறார் என்பது உண்மையே. ஆனால் அதனால் அவர் அவர்களிடம் நிகழ்த்தும் தாக்கம் என்ன - வாசிக்கும் போதான த்ரில் உணர்வு தவிர? அது மதுப்போதை போல் ஒரு தற்காலிக வாசகக் கிளுகிளுப்பு மட்டுமே. இலக்கியத்தை விடுத்துப் பார்த்தாலும் அவரது எழுத்துக்கள் எந்தப் பிரச்சார அரசியலும் பேசுவதில்லை (கலைஞர், அண்ணா போல்).

ராஜேஷ் குமாரின் எழுத்துக்களில் இரண்டு முக்கியமான போதாமைகளைக் காண்கிறேன். ஒன்று அவரது நடை. வாசிப்புச் சுவாரஸ்யத்தின் அடிப்படையில் எடுத்துக் கொண்டாலும் சுஜாதா போன்ற தேர்ந்த நடையல்ல அவருடையது. அவரது செட் மாத நாவல் ஆட்களையே எடுத்துக் கொண்டாலும் பட்டுக்கோட்டை பிரபாகரின் நடை பன்மடங்கு சுவாரஸ்யம் மிகுந்தது. சுபாவுடையதும் கூட அவரை விட மேலானதே. அடுத்த‌ விஷயம் அவர் எழுத்திலிருந்து ஒரு வாசகன் பெற்றுக் கொள்ள ஏதுமில்லை. அது வாசித்த கணத்தோடு மறந்து விட வேண்டியது தான். பஸ் டிக்கெட்டை இறங்கியதும் தூர எறிவது போல்.

எனில் ராஜேஷ் குமாரின் இடம் என்பது என்ன? இலக்கியத்திலும் மொழியியலிலும் அவரது பங்களிப்பு என்ன? அவர் எழுதிக் குவித்திருக்கிறார். அவற்றில் பெரும்பாலும் திரும்பிச் செய்வது இல்லாமல் தனித்துவம் கொண்டிருக்கின்றன. அவர் மேற்கத்திய பல்ப் எழுத்துக்களைப் பிரதி எடுத்தவர் இல்லை. அவரது கதையின் திருப்பங்கள் பெரும்பாலும் ஊகிக்க முடியாதவை. (அவை யாவும் நம்ப முடியாதவை என்பது வேறு விஷயம்.) வாசிக்க எடுத்தால் முடிக்காமல் வைக்க முடியாது என்பது போன்ற பிரமையை ஏற்படுத்த வல்லதே அவர் கதைகள். இன்றும் "சுமாரான" ஒரு பொழுதுபோக்கு வாசிப்பு தேவை என்றால் அவரை நாடலாம். அவரை மட்டுமே வாசிக்கும் எவ்வளவோ பேர் உண்டு என்பதும் சமூகத்தின் வாசிப்புப் பழக்கம் என்ற அளவில் ஒரு பங்களிப்பு தான். (ஆனால் அவர்களின் முக்கால்வாசிப் பேர் அவரைத் தாண்டி எதையும் வாசிக்க முனைய மாட்டர்.) என் போல் சிலர் அவரால் உந்தப்பட்டு எழுத வந்ததும் அவரது பங்களிப்பு தான்.

சுருங்க உரைத்தால் ராஜேஷ் குமாரின் எழுத்து இலக்கியம் அல்ல; அவருக்குத் தமிழிலக்கிய வரலாற்றில் எந்த நேரடி இடமும் இல்லை; சிலரை எழுதத் தூண்டியது என்ற மறைமுகப் பங்களிப்பும் எத்தனையோ பேரை வாசிக்க வைத்துக் கொண்டிருக்கிறார் என்ற வெகுஜன‌ மக்களிடையேயான‌ மொழிப் பரவலாக்கப் பங்களிப்புமே அவரது முக்கியத்துவம்.

*

அசோகமித்திரன் பிராமண வெறியரா?


அசோகமித்திரன் தமிழின் மிகச் சிறந்த நான்கைந்து எழுத்தாளர்களுள் ஒருவர் என்பதில் ஏதும் சந்தேகமில்லை. தமிழ் மின்னிதழின் 3ம் இதழை அவருக்குத் தான் சமர்ப்பித்திருந்தேன். (ஆனால் என் தனிப்பட்ட ரசனையில் சுந்தர ராமசாமியை அவருக்கு மேலாக வைத்திருக்கிறேன்.) அதனால் அவர் பிராமணர் என்பதாலேயே கொண்டாடப்படுகிறார் என்பது அயோக்கியத்தனமான வாதம். ஆனால் அதே சமயம் பிராமணர் என்பதாலேயே அவரைத் தூக்கிப் பிடிக்கும் சாதிய வாசகர்களும் உண்டு என்பதை நாம் ஒப்புக் கொள்ளத் தான் வேண்டும். எப்படி சாதியை வைத்து அவரைத் தூற்றுபவர்கள் அவரை இழிவு செய்கிறார்களோ அதை விட ஒரு படி அதிகமாகவே இவர்கள் அவரைக் கேவலப்படுத்துகிறார்கள் என்று தான் சொல்வேன். போயும் போயும் சாதியா அவரது இலக்கிய ஸ்தானத்தை தாழ்ச்சி / உயர்ச்சி எனத் தீர்மானிப்பது!


அடுத்த குற்றச்சாட்டு அவர் பிராமணர்களைப் பற்றியே எழுதினார் என்ற சித்தரிப்பது. நான் அவரை முழுக்க வாசித்தவன் அல்லன். ஆனால் வாசித்த வரை அவர் அப்படி எழுதியிருப்பது போல் தோன்றவில்லை. அப்படியே இருந்தாலும் ஒருவர் தீவிர இலக்கியம் மேற்கொள்கையில் தன் அனுபவத்திலிருந்து எழுதும் வாய்ப்பு அதிகம் என்பதால் அவர் தன்னைச் சுற்றி இருப்பவர்களைப் பற்றி கணிசமான அளவில் எழுத நேர்ந்திருக்கலாம். அதற்கு அர்த்தம் அவர் பிராமணர்களை மட்டுமே எழுதினார் என்பதல்ல. அவர் மனிதர்களையே எழுதினார்; மானுடத்தையே எழுதினார்; வாழ்க்கையைத் தான் எழுதினார்.

ஆனால் அவர் மாபெரும் எழுத்தாளர் என்ற காரணத்தால் அவரது சில தடுமாற்றங்களை நாம் கண்டும் காணாமல் போக வேண்டும் என்பதில்லை. எழுத்தாளனின் எல்லா எழுத்துக்களையும் - அவனது பலவீனமான படைப்புகளையும் - அவனை எடை போட எடுத்துக் கொள்ளத்தான் வேண்டும். அவ்வகையில் கடைசி 10 - 12 ஆண்டுகளில் அவர் எழுதியவற்றில் நாம் சிலாகிக்க எவ்வளவு உள்ளது என்பது பரிசீலனைக்குரியதே. குறிப்பாக அவர் இந்தக் காலகட்டத்தில் எழுதிய சில சிறுகதைகளில் அவரது லேபிளைக் கிழித்து விட்டால் பிரசுரம் கண்டிருக்குமா என்பதே சந்தேகம் என்பேன். கல்கியில் அப்படியான ஒரு சிறுகதை வெளியாகி அதற்கு முதற்பரிசும் அளித்தார்கள். சுஜாதாவின் படைப்பூக்கத்தில் கூட கடைசி ஐந்தாண்டுகளில் இப்படியான ஒருவகை வீழ்ச்சி இருப்பதாய் உணர்ந்திருக்கிறேன். அப்படி நிகழ்வது இயல்பானதே.

அசோகமித்திரனின் அப்படியான ஒரு தடுமாற்றமாகவே அவரது 'We Are Like The Jews' என்ற‌ அவுட்லுக் கட்டுரையைப் பார்க்கிறேன். அந்தத் தலைப்பிலிருந்தே அவரது தடுமாற்றம் தொடங்குகிறது என்பேன். அவரே தன்னை சாதிக்குழுவில் ஒருவராக அடையாளப்படுத்திக் கொள்கிறார். சாதி  இந்துவாய்ப் பிறந்த ஓர் எழுத்தாளன் தன்னை சாதியின் அங்கமாக அடையாளப்படுத்திக் கொள்வதை அவனது சமநிலையில் பின்னடைவாகவே பார்க்கிறேன். சுஜாதா தன் இறுதிக் காலத்தில் பிராமணர் சங்க நிகழ்வுகளில் பங்கெடுத்ததும், ஜெயகாந்தன் கடைசியில் ஹர ஹர சங்கர.. என்று காஞ்சி சங்கராச்சாரியை ஆதரித்து எழுதிய ஒரு சிறுநாவலையும் அப்படியான ஒரு வயோதிகத் தடுமாற்றம் என்றே எடுத்துக் கொள்கிறேன்.

அடுத்து அக்கட்டுரையின் உள்ளடக்கம். பத்ரி சேஷாத்ரி சில ஆண்டுகள் முன் இதே பொருளில், ஆதங்கத் தொனியில் ஒரு கட்டுரை எழுதியதை இத்தோடு இணைத்துப் பார்க்கலாம். அதை ஒரு மிகைப்படுத்தலாகவே பார்க்கிறேன். பிராமணர்கள் கேலிக்குள்ளாவதை நான் ஒப்புக் கொள்கிறேன். அதனால் அவர்கள் மன உளைச்சலுக்கு ஆளாவதும் உண்மையே. நேற்றுக் கூட நண்பர் ஒருவர் சில கல்விக்கூடங்களில் பிராமணர்களுக்கு வேண்டுமென்றே கடினமான கேள்விகளை ஆய்வுத் தேர்வுகளில் முன்வைப்பதாகத் தான் கேள்விப்பட்டதைப் பகிர்ந்து கொண்டார். நிச்சயம் இவை யாவையும் அவர்களுக்கு இழைக்கப்படும் அநீதியே. மற்ற எந்த இனவாதச் செயல்களையும் போல் இதையும் நாம் எதிர்த்துக் களைய வேண்டும். ஆனால் எல்லாவற்றையும் கணக்கில் கொண்டாலும் தமிழகத்தில் பிராமணர்களின் இடம் இரக்கத்துக்குரியது அல்ல.

(இட ஒதுக்கீட்டினால் பிராமணர்கள் பாதிக்கப்படுகிறார்கள் என்ற மொண்ணை வாதத்தை மட்டும் ஒருபோதும் ஏற்பதற்கில்லை. அவர்களின் அங்கலாய்ப்பு என்பதைத் தாண்டி அதில் பொருட்படுத்த ஏதுமில்லை. அவர்கள் தலித்களையோ பிற்படுத்தப்படுத்த சாதியினரையோ மணம் செய்து, அதே இட ஒதுக்கீட்டை தமது அடுத்து வரும் தலைமுறைக்குப் பெற்றுத் தர சட்டத்தில் தடையில்லை. ஆனால் அதை விட சாதித்தூய்மை முக்கியமல்லவா!)

ஆனால் அந்த பாதிப்புகளையும் யூதர்கள் சந்தித்த அவலங்களையும் ஒரே தட்டில் வைக்க முடியுமா? அவர்கள் படும் இன்னல்களும் தலித்கள் எதிர்கொள்ளும் வன்கொடுமைகளும் ஒன்றா? எந்த பிராமணர் வாயில் மலத்தைக் கரைத்து ஊற்றி இருக்கிறார்கள்? எங்கே பிராணமணன் தொட்டால் தீட்டு? எந்தக் காலத்தில் அவர்களுக்கு கல்வி மறுக்கப்பட்டது?

இதை நீட்டித்தால் நாளை வந்தேறி மாடு மீம்ஸ் போடுகிறார்கள் என தேவர்களும் கவுண்டர்களும் தாங்கள் யூதர்கள் போல் நடத்தப்படுகிறோம் என்று சொன்னால் எப்படி நகைச்சுவையாகப் பார்க்கப்படும். அதே போல் தான் அசோகமித்திரன் கட்டுரையையும் மிகைப்படுத்தலாகப் பார்க்கிறேன். ஆனால் அவரது மானுடை அக்கறை அவரது மற்றைய படைப்புகளில் அழுந்த நிரூபிக்கப்பட்டு விட்டதால் இதை ஒரு வயோதிகத் தடுமாற்றம் மட்டுமே என்று கருதிக் கடப்பதில் தயக்கமில்லை. அதனாலேயே இன்றும் அவர் என் பெருமதிப்புக்குரியவர். (ஆனால் ஆச்சரியகரமாய் கடைசிப் பத்தாண்டுகளில் எடுக்கப்பட்ட‌ நேர்காணல்களில் மட்டும் அவரது மனதின் முதிர்ச்சி அத்தனை தீர்க்கமாய் வெளிப்பட்டிருக்கிறது.)

தனிப்பட்ட முறையிலும் அவர் பிராமணர் என்ற காரணத்தால் வஞ்சிக்கப்பட்டதாகத் தோன்றவில்லை. சாஹித்ய அகாதமி கிடைத்திருக்கிறது. (போகன் ஏதோ விருதில் அவர் பிராமணர் என்பதற்காக நிராகரிக்கப்பட்டார் என்று குறிப்பிட்டிருந்தார். எதைச் சொல்கிறார் எனத் தெரியவில்லை.) இலக்கியப் பங்களிப்பு அடிப்படையில் பொதுவாக எல்லா எழுத்தாளர்களுமே அவர் பற்றி நல்லவிதமாகவே எழுதி வந்திருக்கிறார்கள். மற்றபடி அவருக்கான உரிய மரியாதையை இந்த தேசமும் அரசும் அளிக்காமல் போனது  பொதுவாக இந்திய / தமிழ்ச் சமூகம் எழுத்தாளர்களை உதாசீனம் செய்யும் தடித்தனம் தானேயன்றி அவர் பிராமணர் என்பதால் அல்ல என்பதே என் புரிதல். (இது தொடர்பாய் ஏதேனும் உட்தகவல்கள் இருந்தால் பகிரலாம்.)

அவருக்கு அஞ்சலிக் குறிப்பு எழுதுகையில் அவரது அத்தனை பிரம்மாண்டத்தையும் குறிப்பிட்டு விட்டு இந்தக் கீறலையும் குறிப்பிடுவதில் தவறில்லை. மரணமே ஒருவரைப் புனிதர் ஆக்கி விடாது. வாசகர்கள் அவரது பலம், பலவீனத்தை சீர்தூக்கிப் பார்க்க மரணம் ஒரு சந்தர்ப்பம். சிலர் மரணத்தின் போது ஏன் எதிர்மறைக் கருத்தைப் பேச வேண்டும் என்று நினைத்து நல்ல விஷயங்களை மட்டும் பேசுவதில் நியாயமுண்டு தான். ஆனால் அத்தருணத்தில் அவரது பலவீனங்களை மட்டும் எடுத்துப் பேசி அவற்றையே அவரது அடையாளமாக்க முனைவது பிழைச்செயல். அவ்வகையில் ஆதவன் தீட்சண்யா அந்தக் கட்டுரை மற்றும் அது சார்ந்த அசோகமித்திரனின் நிலைப்பாடுகளையுமே அவரது முகமாக்கி அஞ்சலி செலுத்தி இருப்பதை ரசிக்க முடியவில்லை. அதற்கான மறுப்பையும் எதிர்ப்பையும் நாம் பதிவு செய்ய வேண்டும்.

பெரியார் கிழ வயதில் ரெண்டாந்தாரம் கட்டிக் கொண்டார் என்று சொல்லி அவரை அவமதிப்பது போன்றது தான் இதுவும். இந்துத்துவர்கள் ‍அம்பேத்கரின் சில வரிகளைப் பிடித்துக் கொண்டு அவர் இந்துத்துவர் என்று திரிப்பது போல் தான் இதுவும்.

*